Harry's picture

Als jij niet in contact bent met wat er in jou gebeurt, verwijt de ander dan niet dat het contact uitblijft!

Deblokkeren

Luisteren
Luisterblokkades
Een van de principes vanwaaruit ons team werkt, noemen we ‘binnen=buiten’. Da’s niet zelden een lastig principe. De bal ligt namelijk de hele tijd bij jezelf. De oplossing is ook per definitie niet cosmetisch. Die ligt namelijk altijd vanbinnen. Wat nu als ik een groep voor me heb die in het contact lijkt te blokkeren? Blokkeert er dan iets binnen in mij?

Overschreeuwen

Hier klopt iets niet. Dat voel ik wel. Maar wat klopt er niet en wat voel ik wel? Daar wil ik even niet aan. Dus blokkeer ik.

 

Er zitten twintig artsen in een u'tje. Sommigen praten met elkaar. De meesten zijn echter verdiept in iets wat op hun laptop staat. Ik kan natuurlijk niet zien wat dat is. Hoe dan ook een onhandige setting voor ons als trainers om in te werken. Dat is in ieder geval iets wat ik wel waarneem: ze verwachten een docent, geen trainer.

 

Er zijn veel manieren om niet te voelen wat er wel is: ontkennen, rationaliseren, relativeren, weglachen, onderdrukken, afreageren, verdoven, projecteren, verwijten etc. Onbewust kies ik een van mijn favoriete afweermechanismen: compenseren, ook wel overpresteren genoemd. Ik doe keihard mijn best. Maar het lukt helaas niet.

 

Bescheiden begin

Hier klopt iets niet. Dat voel ik wel. Maar wat klopt er niet en wat voel ik wel? Daar kan ik zo snel de vinger niet op leggen. Ik blokkeer. Dus neem ik er even de ruimte voor. De groep verwacht een docent die zijn PowerPoint induikt. Zo eentje ben ik niet. Toch komt mijn onrust en onzekerheid – BINGO, dat is dus wat ik voel – niet daarvandaan. Er mist iets. Iets wat me onzeker maakt. Hoe maak ik contact met hen?

 

Als ik wél voel aan mijn onzekerheid (deblokkeren), dan waarschuwt mijn lichaam me: ‘Dit kun je maar beter voorzichtig aanpakken!’ Die waarschuwing is wel op zijn plaats. Het had niet veel gescheeld of ik was de middag begonnen met een voor deze groep veel te bijdehante start: ‘Zo voel ik me altijd als ik bij een dokter kom. Die hork zit net als jullie verstopt achter zijn scherm en doet daar iets wat ik niet kan zien. Het echte contact blijft uit.’

 

Als ik contact wil krijgen, zo waarschuwt mijn onzekerheid me, kan ik beter iets voorzichtiger beginnen. En wel precies waar zij zijn. Dus vraag ik bescheiden om hun aandacht en begin rustig, als een echte docent.

Harry's picture

Over de auteur Harry

Harry is inspirator, trainer en coach. Onder de indruk van wat luisteren met mensen doet schrijft hij de bestseller 'Harthorend, luisteren voor professionals'. Hij werkt bij vanbinnenuit aan het vergroten van het luisterend vermogen van de mensen, teams en organisaties.

Reacties

Ik had die bijdehante start

Ik had die bijdehante start wel leuk en prikkelend gevonden. Had dat niet juist ook goed want ontregelend kunnen werken...? Nu koos je een verstandige route, maar wellicht was die andere ook goed geweest?

Harry's picture

Misschien had het goed kunnen

Misschien had het goed kunnen werken. Maar als ik serieus neem wat voelbaar was, dan had ik dat in het begin van de meeting beslist niet moeten doen. Na afloop (toen er volop contact was) was het passender geweest (of in de tweede groep van die week omdat het contact daar anders was). Knuppels in het hoenderhok gooien is leuk en ontregelend, maar soms niet wijs ... Maar als ik meer contact met mijn 'onzekerheid' had gemaakt, dan had ik ook kunnen kiezen het wel in te zetten (nu had ik ergens ook weinig stuur op de situatie).

Mooi verhaal weer Harry ik

Mooi verhaal weer Harry ik zat daar zelf toen ik het las. Ik leer : hoe complex de situatie ook is of lijkt, kies de kracht van de simpele oplossing (gewoon de aandacht vragen). De knuppel is verleidelijk maar alleen omdat de stoere jongen in mij dat vooral zelf leuk vindt. En een enkele in de groep die zich daarin herkent. Das geen dienend (groeps)leiderschap waar ik wel vanuit wil gaan.

Harry's picture

dank voor je compliment en je

dank voor je compliment en je bevestiging, Martijn!

Wat een herkenbaar stuk Harry

Wat een herkenbaar stuk Harry! Enerzijds lekker bijdehand willen reageren anderzijds zeker wetend dat dat niet helpend is, in ieder geval niet voor jezelf. Thnks voor het delen hoe je luisterde naar je gevoel en vervolgens erop terugkijkt. Ik verwacht komend weekend vergelijkbare gevoelens, dus je inspireert me om te (blijven) luisteren naar mezelf!

Harry's picture

Graag gedeeld en zet hem op

Graag gedeeld en zet hem op komend weekend!

Poeh, mooi en eerlijk blog.

Poeh, mooi en eerlijk blog. Ik lees een behoorlijke zelfreflectie in een relatief korte tijd volgens mij, zo aan de start van een training (of les ;-))
Hoe doe jij dat? Hoe zie je zo snel wat er speelt en wat het met jou doet? Is dat oefenen? Voelen zeg jij....? Kenmerkend bij jou is bijdehand worden noem je... bij mij is verwarring en emotionaliteit kenmerkend. Heel onhandig... want wat voel ik dan echt?

Harry's picture

Hoi Gerdien,

Hoi Gerdien,

Oefenen in horen, voelen en begrijpen. Eerst achteraf zodat je patronen gaat herkennen, dan in het moment zelf in een poging er iets goeds mee te doen (soms lukt dat aanvankelijk niet). Het ontwarren van emoties is een hele klus. Natuurlijk ervaar je dag als 'onhandig' als er veel tegelijk te voelen is. Maar alles wat er te voelen is voel je echt. Dus eerst op afstand van de situatie ontwaren wat er allemaal te horen en te voelen is. Zo patronen gaan zien en zo langzaam maar zeker groeien in het hanteren van de prachtinstrument dat je zelf bent. Je kunt bij ons zes dagen oefenen als je wilt :-)!

Reageren op dit artikel?

Leef en werk vanuit je hart.
Dat maakt de wereld nog mooier!
Nieuwsgierig? Neem contact op!

vanbinnenuit

Amsterdamseweg 44-46

6712 GJ Ede

 

ir. Harry van de Pol

06-512 172 30

harry@vanbinnenuit.nl