Harry's picture

Voelen aan (faal)angst maakt je voorzichtig, zorgvuldig en vol aandacht. Mooie kwaliteiten, toch?

De held

Luisterblokkades
Hij drukte me een boek in handen: ‘Het Vooruitvinderskompas’. Niet het eerste boek dat ‘het avontuur van de held’ schetst. Al die heldenverhalen lijken op elkaar. In weerwil van zichzelf bouwt de held stevigheid, moed en wilskracht op. Om vervolgens – min of meer per ongeluk maar ook onafwendbaar – over de drempel van het avontuur heen te struikelen. Inspirerend, helden. Die kunnen we wel gebruiken. Ben jij er soms ook één?

Deze blog zou eigenlijk een gedicht of een strip moeten zijn. Maar ik kan niet dichten of tekenen. Tenminste, niet goed genoeg. Vind ik. Toch zoekt iets in me naar een ontlading van het creatieve soort. Het voelt alsof ik iets moois wil maken. Iets wat raakt. Wat ontroering brengt. Waardoor je even kunt voelen hoe mooi het leven óók kan zijn.

 

Drempels opwerpen

Een wit doek schrikt me af. Misschien ben ik niet creatief genoeg. Volgens collega en vriend Arie zeker wel. Hij zegt dat ik niet durf te ‘kliederen’. Ik denk dat hij daar wel gelijk in heeft. Elke keer dat ik me over dat wat me blokkeert heen worstel, lijkt dat wat er ontstaat veel te beloven. Zóveel dat het me afschrikt om verder te gaan. Dan staat er weer maandenlang een veelbelovend doek op een ezel in ons erkertje. De kinderen blijven trouw vragen wanneer ik het afmaak. Maar ik kom geen tweede keer over mijn hobbels heen.

 

Voorbij de angst om te falen

Theo, met wie ik in een vorig leven theologie studeerde, anticipeert op het mogelijke teloorgaan van zijn literaire boekwinkel door aan het conservatorium vioollessen te volgen. Buitengewoon pragmatisch. Als boeken verkopen niet meer werkt, kan hij altijd nog vioolles gaan geven. Hij herkent mijn creatieblokkade en vertelt me een bemoedigend verhaal. Onlangs had hij, in een kroeg waar hij met een improvisatiegroepje speelde, voor het eerst de lead. Onder zijn leiding draaide een stuk dat ze speelden helemaal de soep in. Iedereen was even stil geweest totdat een aantal vriendelijk kijkende muziekliefhebbers ‘Overnieuw!’ hadden geroepen. Dat was alles. En het hielp.

 

De pianist die laatst op een congres voor communicatieprofessionals de speeches aan elkaar mocht verbinden had mij, terwijl hij nog niet eens zover in zijn eerste riedeltje zat, hetzelfde gedemonstreerd. Hij ging de fout in, stopte, legde uit hoe bang hij daar vroeger voor was geweest, en begon weer opnieuw. De held. Zulke mensen maken dat ik ook een beetje begin te durven.

 

Een held

hoort ook een beetje

op sokken

te zijn.

 

Niet durven

voorzichtig toch doen!

 

Alsjeblieft. Daar heb je een eerste gedicht van mij te pakken.

 

Vertrekken bij ‘heel goed’

‘En ik maak me allang niet meer druk om wat jullie van mij of van deze workshop vinden als die straks klaar is!’, hoor ik mezelf zeggen. Ik blijf even stil. Een kring van 100 mannen kijkt me aan. Hoe kijken ze eigenlijk? Verwachtingsvol? Gespannen? In de war? Ik weet het niet meer. Want ik zie het even niet. Mijn aandacht is binnen. Om te proeven aan mijn eigen woorden. Zijn ze waar? Nog niet helemaal, merk ik. Maar wel veel ‘waarder’ dan vroeger.

 

Misschien maak ik dat schilderij dan toch nog eens af. Of schrijf ik een dichtbundel. In ieder geval zoekt iets buitengewoon emotioneels in mij een weg naar buiten. Waarom ik denk dat dit een creatieve weg moet zijn, is me nog niet helemaal duidelijk. Misschien gewoon omdat ik iets moois wil maken. Meer niet. Naar iets kunnen kijken wat van mij is en trots kunnen zeggen dat het ‘heel goed’ is.

 

‘Laat deze held op sokken maar eens oefenen met ‘heel goed’ als vertrekpunt’, houd ik mezelf voor. Dan hoeft hij zichzelf misschien minder over allerlei drempels heen te werken.

Harry's picture

Over de auteur Harry

Harry is inspirator, trainer en coach. Onder de indruk van wat luisteren met mensen doet schrijft hij de bestseller 'Harthorend, luisteren voor professionals'. Hij werkt bij vanbinnenuit aan het vergroten van het luisterend vermogen van de mensen, teams en organisaties.

Reacties

Ik hou mijzelf altijd voor

Ik hou mijzelf altijd voor dat falen menselijk is en een van de wegen om iets te leren. Herhaaldelijk iets fout doen betekend dan vooral dat ik nog niet het juiste geleerd heb. Daarnaast weet jij als expert altijd meer dan je publiek en als dat niet zo is word de dag nog vele malen interessanter!

Harry's picture

Ha die Roy. Leuk van je te

Ha die Roy. Leuk van je te horen. Dank zij jou ben ik nu bijna bij mijn 100e blog. Die ga ik zeker aan jou opdragen, held!

Je blog komt precies op het

Je blog komt precies op het moment dat ik een paar acties door moet zetten om te gaan doen waar ik naar uitzie. Toch altijd weer die vragen: Hoe zullen ze reageren? Kan ik het wel? Toch weet ik zeker dat ik wat bij te dragen heb. Dus je bevestigt me weer: gewoon doen! Jij ook sterkte ;-)

Harry's picture

Als mensen zeggen 'gewoon

Als mensen zeggen 'gewoon doen', dan bedoelen ze vaak 'ongewoon doen'. Geen idee of dat ook is wat jij bedoelt. Je weet dat je bij kunt dragen en je twijfelt er ook over. Die twijfel helpt je om zorgvuldig, weloverwegen, goed doordacht en -voelt aan te sluiten - hoop ik!

Fijn om te lezen hoe je de

Fijn om te lezen hoe je de kwetsbaarheid van de held voorop zet, Harry. Ik heb zelf ook zo'n enorme drang om een held te zijn, maar voel me ook vaak onmachtig, ontoereikend en wankelend op mijn weg naar mijn heldenverhaal, een duurzame wereld. Je triggert me met je gedicht, dus hierbij deel ik er eentje van mijzelf (wat ik ook bijzonder spannend vind om openbaar te maken):

In zoveel als alles
onderscheid ik niks, hoezo
zou je gebaat zijn bij de splitsing van het één
om de rest af te scheiden
Aan de kant en weg te rijden
uit het zicht, in de berm, verdween

Een schijnsel kiest object
beziet, bevraagt, bemerkt,
een klein verandering
Een wenk, verschuiven, glinstering.
Door het één komt het ander in begin.

Harry's picture

Hoi Dominique, voelen aan

Hoi Dominique, voelen aan onmacht maakt flexibel. De wereld waar je aan wilt werken is er echt: https://vanbinnenuit.nl/blog/goed-werk 

Hoi Harry, wil je nog even

Hoi Harry, wil je nog even laten weten dat één van de acties geleid heeft tot een nieuwe baan. Vanaf volgende maand ben ik hoofdauteur Wiskunde. Hoe cool is dat! Het blijft spannend, maar zo'n zin in.
Wie weet, neem ik in de toekomst de andere hobbels ook wel...

Harry's picture

Gefeliciteerd en dank je wel

Gefeliciteerd en dank je wel - altijd inspirerend als mensen hun hobbels nemen. Mooie zomer!

Reageren op dit artikel?

Leef en werk vanuit je hart.
Dat maakt de wereld nog mooier!
Nieuwsgierig? Neem contact op!

vanbinnenuit

Amsterdamseweg 44-46

6712 GJ Ede

 

ir. Harry van de Pol

06-512 172 30

harry@vanbinnenuit.nl