Harry's picture

Puur natuur

Luisteren
Intrinsieke motivatie
We klimmen stroomopwaarts door een snelstromend beekje. Daar waar het moeilijk is, hangt een geel koord. Daaraan trekken we ons omhoog langs een waterval. Tot we echt niet meer verder kunnen en in een soort natuurlijk bassin eindigen. Met een waterval die zo groot is dat hij (door ons) niet te beklimmen is. Onze jongen roept verrukt: ‘Zo is het leven bedoeld!’ en gaat pardoes luid brullend onder de waterval staan. Dit voelt zo oer!

Eer bewijzen

Een paar weken later. Zes vrienden dragen een ruwhouten kist de volle kerkzaal binnen. Jonge gasten die de laatste eer bewijzen aan een jongen van twintig. Ik wist niet dat je zo veel vrienden kon hebben en tegelijkertijd geen gat meer in het leven kon zien. Dat je zo geliefd kunt zijn en toch ‘je hoofd tegen de trein houdt’. We zijn nog niet begonnen of ik zit al onbedaarlijk te huilen. Dat zal de hele dienst zo blijven.

 

Iets blijft haken

Eerst het verhaal van de vader en een stuk muziek. Dan het verhaal van drie van zijn meer dan twintig vrienden (ik heb ze geteld toen ze naar voren kwamen om een bloem bij de kist te leggen) en een lied. Vervolgens het verhaal van zijn broer – buitengewoon ontroerend – en weer een stuk muziek. Dan het verhaal van de moeder (met haar dochter naast zich) en weer een lied. Het is vooral iets in haar verhaal dat bij mij blijft haken. Iets wat me al weken achtervolgt.

 

Onvoldoende presteren

Ze zegt: ‘Als ik de verhalen lees van de vele hulpverleners die met ontzettend veel liefde en kundigheid naast onze jongen hebben gestaan, dan ontdek ik dat ze tot dezelfde conclusie komen als zijn moeder: er is geen plek voor deze jongen. Ergens past hij niet goed in onze systemen. En: hij was goed in liefhebben en muziek maken, maar blijkbaar is dat in dit leven een onvoldoende prestatie.’

 

Maar wat zit er nu dichter bij de bedoeling van het leven zelf, zo vraag ik me af: liefhebben en muziek maken, of al onze prestatiedrang? De vraag voelt buitengewoon retorisch. Iets klopt hier niet.

 

Wake-upcall

Toen ik hoorde dat deze jongen overleden was, belde ik een vriend. Kon ik even lekker boos uitrazen – wat leven we in een K-wereld – en van me af huilen. Bram reageerde met: ‘Ach jongen, als ik dit hoor denk ik: we kunnen wel ophouden met het werk dat we aan het doen zijn. Het is een druppel op de gloeiende plaat.’ Vreemd genoeg merkte ik op dat moment (en zeker ook in de begrafenisdienst en de weken daarna) in mij het tegenovergestelde. Met wat wij ontwikkeld hebben, gaan we ons volle bak richten op jonge mensen. Druppel of niet. Wat we kunnen doen, gaan we doen. Doe je mee? Er is zo ontzettend veel recht te zetten!

Harry's picture

Over de auteur Harry

Harry is inspirator, trainer en coach. Onder de indruk van wat luisteren met mensen doet schrijft hij de bestseller 'Harthorend, luisteren voor professionals'. Hij werkt bij vanbinnenuit aan het vergroten van het luisterend vermogen van de mensen, teams en organisaties.

Reacties

ik doe heel graag met volle

ik doe heel graag met volle kracht mee!

Harry's picture

Dat weet ik Tina, gaaf! En we

Dat weet ik Tina, gaaf! En we er bij lange na niet alleen in ... keep on doing the good work!

Helaas herkenbaar voor mijn

Helaas herkenbaar voor mijn generatie. Maar; mooi voornemen! Jullie werk helpt hierbij.

Harry's picture

Heftig als zoiets herkenbaar

Heftig als zoiets herkenbaar is voor een hele generatie, Elbert. Leuk om van je te horen - raakt je reis al voorbij Amsterdam?

Hopelijk niet voor de gehele

Hopelijk niet voor de gehele generatie ;) - maar wel veel soortgelijke verhalen. Genoeg werk te doen! De reis gaat de goede kant op. Nu nog in Amsterdam om vanuit hier concrete plannen uit te werken die in het teken staan om de wereld in gaan.

Harry's picture

Lkkr bzg. Mooie reis vriend!

Lkkr bzg. Mooie reis vriend!

Ik vind dit echt een heel

Ik vind dit echt een heel heftig verhaal; wat verdrietig voor de jongen zelf maar ook voor iedereen om hem heen. Alle betrokkenen sterkte gewenst en succes met het verlenen van hulp.

Harry's picture

Het is een heel heftig

Het is een heel heftig verhaal. En het staat ook nog eens niet op zichzelf. Dank voor je wens!

 

Ja Pff wat een verhaal.

Ja Pff wat een verhaal.

We leven in een gebroken wereld waar je jezelf niet meer mag/kan zijn.
Alles is tegenwoordig gericht op prestatie.

Als ik zie hoeveel zelfmoorden er al gepleegd zijn in Assen (toen ik daar woonde) onder de jongeren (ik was toen zelf nog jeugd) dan is dat hartverscheurend.
Een Molukse jongen die ooit van voetbal hield en op het punt kwam dat hij was gescout en mocht spelen in een bekend voetbalelftal heeft hem de dood ingedreven. Zijn ouders spoorden hem aan of prof te worden maar wilde hij dit zelf wel. Tegelijkertijd volgde hij een studie en een sociaal leven had hij niet meer. Alles draaide om presteren met voetbal en nou ja beetje school dan. Alleen en verlaten zo voelde dat denk ik voor hem. Ondanks dat hij op weg was om prof te worden, welke jongen wil dat nou niet. Deze jongen wilde dat dus blijkbaar niet. Niemand luisterde naar hem, zelfs zijn ouders niet. Tot die dag dat hij van een autogarage is gesprongen en met zijn dood en een achtergelaten brief pas duidelijk kon maken dat het hem teveel was. Dat hij geen prof wilde worden en zijn ouders en vrienden mistte. Dat er niet geluisterd werd naar hem en hij hiermee kenbaar wilde maken dat er beter geluisterd moet worden naar elkaar. Ik vraag mij dan echt af hoe eenzaam ben je dan geweest. Hoe heeft hij zich al die tijd gevoeld. Hartverscheurend dat we toen al en nu nog meer in een prestatiegerichte en egocentrische maatschappij leven.

Wij kunnen het verschil maken. Pay it forward!!

Reageren op dit artikel?

Leef en werk vanuit je hart.
Dat maakt de wereld nog mooier!
Nieuwsgierig? Neem contact op!

vanbinnenuit

Amsterdamseweg 44-46

6712 GJ Ede

 

ir. Harry van de Pol

06-512 172 30

harry@vanbinnenuit.nl