Harry's picture

Al ons gevraag helpt ons niet aan een gespreksevenwicht dat de ander ruimte biedt om met de kern van zijn/haar verhaal te komen.

Voorbij LSD en 'active listening'

Luisteren
Emoties
Zoals Remco Claassen dat zo mooi zegt: ‘Het ego huurt een kamertje, met een bijzonder dun scheidingswandje, naast de amygdala’. En precies dat ego zit ons in de weg om ruimte te maken voor de ander naar wie we luisteren. Dus zijn onze gesprekken volgens Remco vaak ‘verbale banengevechten’ waarin we volop adviseren, vragen stellen, interpreteren en evalueren. Want zo lang we dat doen, sturen we het gesprek waarheen wij willen. Daardoor missen we de kern van het verhaal van de ander. Want daar sturen we negen van de tien keer omheen. Dat kan anders!

Kern van het verhaal

Tien docenten van de Afdeling Techniek van een VMBO. De afgelopen maanden hebben zij hun leerlingen uitgenodigd verhalen te vertellen (De Leerlingluisteraar). In een-op-een-wandelingen van een minuut of twintig hebben ze daar ruimte voor gemaakt. We zijn bij elkaar om op die wandelingen terug te kijken. Te zien wat er te leren is.

 

Eén docent, de gymleraar, heeft een rechttoe-rechtaan-benadering gekozen door een groep te vragen: ‘Wie loopt er met een verhaal dat hij/zij graag met mij wil delen?’ Dat blijken er veel te zijn. Er leeft van alles bij die jonge VMBO-leerlingen. Ook al delen ze het graag, ze starten zelden met de kern van hun verhaal, ontdekken we. Die kern is - net als bij grote mensen - namelijk altijd emotioneel.

 

Niet prikken

Daarom helpen technieken als LSD (Luisteren, Samenvatten, Doorvragen) en ‘active listening’ ons niet om tot de kern van het verhaal van de ander te komen. Want een spervuur aan vragen verstoort de veilige ruimte die in een gesprek groeit doordat de luisteraar erkenning geeft aan wat de spreker van zichzelf laat zien. Docenten leren dat ze altijd moeten beginnen waar de ander is. Dat je geduld nodig hebt en vertrouwen dat die ander met zijn/haar verhaal komt. Maar dan komen ze, kwetsbaar en krachtig tegelijk.

 

Raakbaar

Geëmotioneerd vertelt de gymleraar over een wandeling waarin een jonge gast maar door blijft vertellen, terwijl de tranen hem over de wangen biggelen. Voor de docent een indrukwekkend mooie ervaring. Maar duidelijk is ook dat niet iedere docent daar ruimte voor kan of wil maken. Sommigen voeren allerlei argumenten aan om hier niet voor open te staan. Veel van die redenen klinken legitiem. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ook zij openstaan voor de emoties van de ander, in de mate waarin zij openstaan voor hun eigen (meer kwetsbare) emoties.

 

Zo begint luisteren ook vandaag weer heel dichtbij, met luisteren naar jezelf. Niet door weg te draaien van dat wat spannend aanvoelt. Maar met ruimte maken voor dat wat er bij jezelf waar te nemen is. Een gastvrije ruimte, welteverstaan.

Harry's picture

Over de auteur Harry

Harry is inspirator, trainer en coach. Onder de indruk van wat luisteren met mensen doet schrijft hij de bestseller 'Harthorend, luisteren voor professionals'. Hij werkt bij vanbinnenuit aan het vergroten van het luisterend vermogen van de mensen, teams en organisaties.

Reageren op dit artikel?

Leef en werk vanuit je hart.
Dat maakt de wereld nog mooier!
Nieuwsgierig? Neem contact op!

vanbinnenuit

Amsterdamseweg 44-46

6712 GJ Ede

 

ir. Harry van de Pol

06-512 172 30

harry@vanbinnenuit.nl