Harry's picture

Sta eens stil bij hoeveel vaart je leven heeft. Laat jij nog ruimte voor het omzien naar elkaar?

Snipperen

Luisteren
Verbinding
In de blog van 8 januari deelde ik mijn voornemen om een dag in de week vrij te zijn. Nu we een kwartaal verder zijn, is het tijd om de balans op te maken. In de wetenschap dat ‘accountable zijn’ iets goeds is. De wekelijkse vrije dag is inmiddels nergens meer te bekennen. Alhoewel, als je heel goed kijkt zie je er nog snippers van. En daar zit 'm dan ook precies de winst!

Hyperindividualisme

De afgelopen weken las ik een buitengewoon lezenswaardig boek. Ik ga het veel mensen cadeau doen. Het heet: ‘De tweede berg’. Mijn vrouw schudde meewarig haar hoofd toen er weer twee boeken binnenkwamen. Ook nog over de zin van het leven, alsof ik die in een boek zou kunnen vinden. Maar ik wist waarom ik dit wilde lezen. De schrijver, David Brooks, is al jaren een van de best gelezen columnisten van The New York Times. Hij eindigt zijn boek met ‘het relationeel manifest’. Een krachtig pleidooi voor een relationele manier van leven – als ‘tegengif’ tegen ons hyperindividualisme. Dat manifest, daar was ik benieuwd naar! Maar ik bleef niet in dat manifest hangen – hoe belangwekkend ook – maar in een zin ergens in de hoofdstukken daarvoor.

 

Gemeenschap

Die zin gaat zo: ‘De meesten van ons geloven in een werkverslavend ethos dat ons weinig tijd over laat voor gemeenschap.’ Dat raakt me. Ik zie het ook in mijn eigen leven. Daar zit ontzettend veel vaart in. En ik wil vaak niet in de remmen voor wat Brooks ‘het gemeenschapsleven’ noemt. Want dat samenleven – het omzien naar de ander – is gebouwd op wrijving, op plakkerige en inefficiënte relaties. Dat schiet niet op, denk ik dan. Maar of dat waar is?

 

Ruimte laten

Mijn wekelijkse vrije dag lijkt uit mijn agenda verdwenen. Wat ervoor in de plaats is gekomen, is de lucht om het praatje met de buurman te verplaatsen van de voortuin naar de keukentafel. De tijd om een linkje te bekijken dat een klant mij stuurt over een huis in Spanje dat hij wil kopen en hem daarover te spreken. De tijd om met een groepje mensen in de buitenlucht te zingen. Dat ik het mezelf toesta om zomaar, omdat het kan, om 15.30 uur te stoppen met werken en een karretje pierenmest te halen. Een praatje met de boer. Een boom opzetten met de aannemer die ons huis verbouwt, over ‘de zin van het leven’. Doordeweeks een gast aan tafel. Het kan allemaal, als je wat ruimte laat. Een snipperdag maakt veel verschil, merk ik.

Harry's picture

Over de auteur Harry

Harry is inspirator, trainer en coach. Onder de indruk van wat luisteren met mensen doet schrijft hij de bestseller 'Harthorend, luisteren voor professionals'. Hij werkt bij vanbinnenuit aan het vergroten van het luisterend vermogen van de mensen, teams en organisaties.

Reacties

Mooi om te lezen. Dat

Mooi om te lezen. Dat snipperen leidt veel meer tot leven. Dat leven iets is wat alleen samen kan, is iets wat mijn hart al jaren zegt en naar verlangt. Daarin zit levenskracht en energie.

Harry's picture

Zo is het Gijs - laten we het

Zo is het Gijs - laten we het leven samen delen!

En wat fijn dat het

En wat fijn dat het thuiswerken meehelpt aan die verbetering van het gemeenschapsleven!

Harry's picture

Daar  waar het meehelpt is

Daar  waar het meehelpt is dat heel fijn inderdaad, Thomas!

Reageren op dit artikel?

Leef en werk vanuit je hart.
Dat maakt de wereld nog mooier!
Nieuwsgierig? Neem contact op!

vanbinnenuit

Amsterdamseweg 44-46

6712 GJ Ede

 

ir. Harry van de Pol

06-512 172 30

harry@vanbinnenuit.nl