Harry's picture

Stel jezelf bij het luisteren naar iemand de volgende vraag: 'Hoe moet dit voor hem of haar zijn?'

Ga in mijn schoenen staan

Luisteren
Empathie
Emoties
We zijn begonnen met het schrijven van het tiende hoofdstuk van een nieuw boek. Dat boek stelt de vraag: ‘Wat kun je met emoties als je aan het werk bent?’ Het korte antwoord luidt: doorvoelen, bewegen en verbinden. Dit laatste hoofdstuk gaat over emoties en empathie. Het begint met het volgende verhaal:

Geen gevoelsmensen

Ze hebben me gewaarschuwd. ‘Dit zijn mannen met strepen,’ én ‘die staan niet 100% gelukkig voorgesorteerd voor een luistertraining.’ Ik sta bij de deur en geef ze alle veertig een hand. Als ik ze aankijk en even contact maak, merk ik dat mijn onrust afneemt. Dit gaat prima lukken vandaag. Er is er eentje die duidelijk ‘op ramkoers’ is, zie ik. Maar veertig tegenover één, dat gaat geen problemen geven. En inderdaad, we hebben een fantastische tijd samen. Aan het eind is er nog een half uur over. Dat geef ik terug aan de groep. Benieuwd naar wat er nu leeft.

 

Luisteren in de praktijk

Een van de veertig officieren neemt het woord. Hij zegt: ‘Ik heb de hele tijd op het puntje van mijn stoel gezeten. Bij veel van wat er langskwam dacht ik: JA! JA! JA!, ik wil meer van dit in mijn werk! Maar nu het klaar is en ik bedenk dat ik morgen weer gewoon aan het werk ga, vraag ik me af: ‘Hoe krijg ik dat wat ik vandaag ervaren heb, morgen op de vloer?’

 

Niet fixen

Het blijft stil. Ik laat het zo. Eens kijken hoe de groep gaat reageren. Je kunt het vast raden. Voorzichtig begint de eerste collega met een goedbedoeld advies. Al snel buitelen de oplossingen over elkaar heen. Het maakt me boos en verdrietig. Dat breng ik ook in: ‘Nu hebben we de hele tijd met elkaar aan ons luisteren gewerkt, is er dan niet één die naar zijn collega wil luisteren?’ Ik geef de groep een herkansing. Tien seconden stilte, zodat iedereen kan nagaan wat luisteren naar deze collega betekent. Daarna mag iemand laten zien dat deze training niet voor niets is geweest.

 

Het blijft even stil, maar lang geen tien seconden. Daarna gaat de groep gewoon door met wat zij aan het doen is. Fixen. Deze collega heeft een probleem, dus is er een oplossing nodig. Ik besluit dat het tijd is voor een paardenmiddel.

 

Verplaatsen

Langzaam begin ik mijn schoenen uit te trekken. De mensen die toch al dachten dat ik niet helemaal spoorde, krijgen nu de bevestiging dat dit zo is. Ik voel waarom ik dit al wél eerder heb bedacht, maar nooit eerder heb uitgevoerd. Geen idee of ik sokken met een gat erin aanheb. Ook weet ik niet of mijn voeten na een dag trainen nog fris ruiken en of ze geen natte afdrukken op de vloer achterlaten. Maar er is geen terugkeer mogelijk. Ik trek mijn schoenen uit, zet ze midden in de kring en ga weer op mijn stoel zitten.

 

Veertig officieren kijken naar een paar ‘Bommels’. Ik verontschuldig me door te zeggen dat ik ze in de uitverkoop met 50% korting gekocht heb. Waarom eigenlijk? Vervolgens leg ik uit waarom die schoenen daar staan: omdat ik ze een plaatje wil geven van waar het bij luisteren in essentie om gaat. Een plaatje dat ze niet snel meer zullen vergeten.

 

Het gaat erom dat je vanaf de plek waar je bent (in dit geval de stoel waar je relatief comfortabel op zit) vanbinnen in beweging komt naar de plek waar die ander is. Terwijl ik dit zeg, loop ik naar het midden van de kring, waar mijn schoenen geduldig op me wachten. Ik geef aan dat het in het midden van de kring heel anders is dan op mijn stoel. Een wisseling van perspectief maakt alles anders. ‘Maar waar het bij luisteren écht om gaat,’ hoor ik mezelf zeggen, ‘is dat je de moeite neemt om niet alleen van perspectief te wisselen, maar dat je ook nog eens ín de schoenen van die ander gaat staan ...’ Ik trek midden in de kring mijn schoenen aan en zeg: ‘... zodat je kunt voelen hoe het daar voor die ander moet zijn.’

 

Wil je?

Terug op mijn plek en nog terwijl ik mijn veters strik, zie ik vanuit mijn ooghoek een van de officieren een heel vies gezicht trekken. Ik geef hem het woord. Hij zegt: ‘Harry, daar heb ik lang niet altijd zin in!’ En ik denk: ‘Jij hebt het begrepen!’ Het is niet dat we het niet kúnnen, het is dat we het lang niet altijd wíllen. Gelukkig hoeft het ook niet altijd.

Harry's picture

Over de auteur Harry

Harry is inspirator, trainer en coach. Onder de indruk van wat luisteren met mensen doet schrijft hij de bestseller 'Harthorend, luisteren voor professionals'. Hij werkt bij vanbinnenuit aan het vergroten van het luisterend vermogen van de mensen, teams en organisaties.

Reacties

Heel goed Harrie!

Heel goed Harrie!

Harry's picture

Dank voor je compliment,

Dank voor je compliment, Tineke. Wat vind je er zo goed aan?

Even kijken of ik het ook kan

Even kijken of ik het ook kan...wat jij kunt..zo in een "paar"zinnen totaal tot de kern komen.
Ik besefte me door je beschrijving hoe ik altijd heb gedacht dat ik dat in de schoenen staan van een ander nog beter moest doen. Verleden tijd! Ik doe het al en niet zo'n klein beetje ook. Teveel zelfs, dat maakt me dus zo moe. Ik blijf te lang in die ander zijn schoenen staan, vergeet ze uit te trekken. Dat kan dus ook!
Ik voel even wiens schoenen er nnu aan mijn voeten zitten...ha! mijn eigen...sloffen...gewoon op kantoor, omdat ik daar zo lekker mezelf in kan zijn, omdat ze zo zacht zijn, van echte schaapjeswol. Wat heb ik nou geleerd? Luisteren al staande in de ander zijn schoenen is de verbinding door -voelen, daarna ga ik oefenen met stilstaan en zijn terug in mijn eigen schoenen. 'ns kijken wat er dan (met mij) gebeurt!
Een bijzonder leermomentje om de week mee te beginnen. Dankjewel Harrie!
Lisa Bakker

Harry's picture

Goed gelukt, Lisa! Ik moest

Goed gelukt, Lisa! Ik moest bij het lezen van wat je schrijft aan de volgende video denken: https://www.youtube.com/watch?v=1Evwgu369Jw 

Zo apart eigenlijk dat het zo

Zo apart eigenlijk dat het zo makkelijk lijkt maar we het nagenoeg bijna tot niet toepassen. Ik had vorige week op mijn werk een meisje die heel verdrietig was. Normaal gesproken zegt ze niet zoveel als ze op de groep is en leest ze een Donald Duck. Ze praat weinig en trekt veel met haar jongere broertje op. Afgelopen half jaar kon ik niet echt hoogte van haar krijgen. Maar na vorige week is dat anders. Ze was gepest door anderen in de groep en hierdoor was ze overstuur. Ze liep wat met haar kleine broertje heen en weer over de gang. Ik kwam haar halverwege de gang tegen en zei gaat het? Waarop ze haar schouders omhoog trok en geen antwoord gaf. Haar broertje zei meteen; nee hoor ze heeft alleen maar zitten huilen. Vervolgens ging ze weer lopen dus ik ga naast haar lopen en sloeg al lopend een arm om haar heen. Ik zei; he, vervelend he wat er is gebeurt. Kan ik wat voor je doen? Ze stond stil en zei; nee hoor dank je wel. 10 minuten later zaten we aan tafel en beide zaten tegen over mij met een Duckie. Ik was ondertussen bezig om wat fruit klaar te maken. Ineens kijkt ze mij aan en begint mij hele verhalen te vertellen over wat ze thuis allemaal doet en dat ze met elkaar alle joodse feesten vieren en hoe 2 dierbare vrienden van die groep zijn overleden. Ineens besef ik dat dat ene zinnetje; he vervelend voor je. Kan ik wat voor je doen. Iets in haar heeft los gemaakt waardoor zij zich nu veilig voelt en zichzelf durft te openen. Dit is echt heel gaaf en wil dit ook bij andere kinderen bereiken. Luisteren is nog niet zo moeilijk als we zelf denken.

Harry's picture

Woh, goed verhaal Wendy!

Woh, goed verhaal Wendy!

Het goede vind ik dat mensen

Het goede vind ik dat mensen erop gewezen worden om zich in te leven in anderen. Dat gebeurd zo weinig. Heel veel mensen bkijven zo alleen bij zichzelf en hebben geen booodschap aan hoe de andrr zich gehoord wil voelen

Harry's picture

Ik blijf mensen er met veel

Ik blijf mensen er met veel plezier op attent maken dat ze niet alleen zijn!

Harry's picture

Ik blijf mensen er met veel

Ik blijf mensen er met veel plezier op attent maken dat ze niet alleen zijn!

Bedankt Harry, het raakt me

Bedankt Harry, het raakt me echt. Als we dit met elkaar meer zouden toepassen, echt luisteren naar de ander ziet de wereld er zo anders uit.
Ik doe niets liever, zo waardevol als je dan ziet wat er met de ander gebeurd als je in zijn/haar schoenen gaat staan. Echte verbinding!
Maar belangrijk om uiteindelijk weer in je eigen schoenen te gaan staan, balans hierin vinden zonder jezelf te verliezen in de “grotere maat” schoenen van de ander.

Harry's picture

Alsjeblieft, Chantal. We

Alsjeblieft, Chantal. We verlangen naar verbinding ... en je hebt gelijk, het gaat erom dat we naast de ander blijven staan in onze eigen schoenen en onze verbeelding gebruiken om ons te verplaatsen in het perspectief en de binnenwereld van de ander en ons daar door laten leiden. Het mooie vind ik is dat we met onszelf in de schoenen van de ander gaan staan en niet voorbij onszelf luisteren. En het mooiste blijft dat er een Ander is die onze schoenen niet te klein vond om in te gaan staan ...

Reageren op dit artikel?

Leef en werk vanuit je hart.
Dat maakt de wereld nog mooier!
Nieuwsgierig? Neem contact op!

vanbinnenuit

Amsterdamseweg 44-46

6712 GJ Ede

 

ir. Harry van de Pol

06-512 172 30

harry@vanbinnenuit.nl